What’s So Funny ‘bout Peace, Love and Understanding?

Ik heb deze zomer al veel teruggedacht aan 7 maart 2014. Het is namelijk toen dat ik de fantastische Nick Lowe aan het werk zag in de Roma in Antwerpen. Nick Lowe is wat ze noemen een muzikanten-muzikant. Zo’n muzikant die niet zo gekend is bij het grote publiek, maar die een enorme invloed heeft op professionele muzikanten. Een beroep waar ik altijd een beetje jaloers op ben geweest, maar geen gram talent voor bezat. Ik overdrijf niet: één van mijn eerste herinneringen is dat ze me in de lagere school of kleuterklas vroegen om niet mee te zingen omdat anders de hele klas vals zong.

Het luisteren naar muzikanten-muzikanten is dan ook zo’n beetje het dichts dat ik bij het beroep van muzikant kan komen. Nick Lowe is vooral gekend als muzikant bij Elvis Costello en het is geen watje. Luister bijvoorbeeld eens naar “The beast in me”, dat ik kende in een moeilijk te overtreffen versie van Johnny Cash.

Tijdens het concert werd ik geraakt door Lowe’s eigen versie van “What’s So Funny about Peace, Love and Understanding”. Een grote scheut anti-cynisme geschreven in 1973. En intussen reeds door velen gecovered. Maar die avond in 2014 breekbaar gebracht en van alle franjes ontdaan door de meester zelf. Een heerlijke herinnering. De er het dichtst bij aanleunende versie vind je hierboven, met om de één of andere reden gemaskerde muzikanten.

Er is de kwetsbare Lowe die me ontroerde, maar er is natuurlijk ook de tekst. Toen die geschreven werd in 1973 was ik twee jaar, maar eigenlijk vind ik hem relevanter dan ooit. En nu zou ik gemakkelijk kunnen beginnen over de miljoenen Burundezen, Afghanen, Syriërs, Irakezen die snakken naar vrede. Over de 60 miljoen mensen op de vlucht, op zoek naar een beter leven etc…

Maar eerlijk gezegd, moest ik er vooral aan denken bij de hevige discussies deze zomer over “komkommeronderwerpen”. Het lijkt wel of de zomer van de terreur ook de zomer van de polarisering is geworden. We werden gebombardeerd met voorstellen over inperkingen. Van gewapend bestuurd over inperkingen op het recht tot vrije meningsuitging tot natuurlijk het boerkiniverbod. Allen ter bevordering van onze veiligheid en of ter verdediging van onze waarden en normen. Dat het merendeel daarvan juridisch onmogelijk is, deed niet ter zake bij de lancering.

We zijn niet in oorlog met IS, maar met elkaar, zo lijkt het wel. Meer dan ooit wordt er niet meer met elkaar, maar naast elkaar gediscussieerd.  Liefst ook nog eens overgoten met een sausje van ranzig racisme. Nu verbaast het me al lang niet meer dat er gigantisch probleem van racisme bestaat in Vlaanderen, maar de manier waarop vooral moslims aangepakt worden, is stilaan crimineel aan het worden. Je moet al uit gewapend beton opgetrokken zijn om overeind te blijven tegen sommige baggerstromen.

Voor journalist Riadh Bahri werd het teveel en met een laatste tweet, stapte hij weg van de bagger. Nu lees ik roepen om zijn terugkeer. Je maakt van twitter wat je wil, aldus Geert Noels. Of zoals Joel De Ceulaer zegt: kom volop uit voor je mening en trek je niets aan van de haat. Als ik het goed las, kweekte hij olifantenhuid.

Allemaal goed en wel. Natuurlijk moet je niet toegeven aan die twittertrollen. Misschien hebben wij blanke mannen ook wel gemakkelijk praten. Maar even los van de inhoud, kunnen we het niet beschaafd houden? Is dat echt te veel gevraagd? What’s so funny bout Love Peace and understanding? Ik neurie het de laatste tijd meer en meer, terwijl ik me door mijn twitterfeed murw.

PS: voor wie niet houdt van de kwetsbare versie van Lowe, bekijk zeker ook eens de versie van Elvis Costello. En anders is er steeds nog Bruce Springsteen met vrienden.

prev