Solidariteit, niet normaal?

Waarom ik de stap naar de politiek zet? Uit verveling hoefde ik het in ieder geval niet te doen. Ook na vele jaren dienst als directeur van 11.11.11 bleef ik elke dag voelen dat we het verschil maakten. Ik ben enorm trots op het gelopen parcours.

Maar ik merkte vanuit mijn job, vanaf de eerste rij, dat het de verkeerde kant op gaat met de politiek. In een eerdere speech  noemde ik het fenomeen normaalzucht, een woord dat ik stal van Jeroen Olyslaeghers. Ik voel de samenleving verharden. Dingen waar we enkele jaren terug nog steil van achterover vielen, vinden we nu normaal.

Wat ik zelf normaal vind, mensen helpen, wordt langzaam maar zeker door politici als abnormaal afgedaan. Mensen met goede bedoelingen werden denigrerend omschreven als Gutmenschen. Vrijwilligers die vluchtelingen opvingen in hun eigen huis, worden bedreigd met gevangenisstraffen. Organisaties die vluchtelingen redden op zee werden beschuldigd van mensensmokkel. Ouders wier 2-jarige dochter Mawda neergeschoten werd, werden daar zelf verantwoordelijk voor geacht. Mensen die opkomen voor het klimaat zet men weg als doemdenkers of verwende pubers. Armoede overkomt je omdat je te weinig werkt en racisme is relatief… Zo kan ik gerust nog even doorgaan

Dat politieke klimaat verontrust me, omdat het spoort met een beleid ten koste van wie het moeilijk heeft. De onzekerheid die eigen is aan een snel veranderende wereld, wordt uitgebuit in plaats van aangepakt.

Het frustreert me omdat ik weet dat er heel wat andere stemmen zijn in de samenleving. Ze vinden politiek te weinig gehoor.  Het Vlaanderen dat ik ken van de verschillende acties en campagnes van 11.11.11 en het bredere middenveld, is warm en solidair. Toen de vraag kwam van Groen, kon ik dan ook niet meer toekijken zonder verantwoordelijkheid te nemen.  Ik kies voor een samenleving waarin solidariteit wordt gewaardeerd en niet gecriminaliseerd. Ik kies voor een sterkere sociale bescherming en een beter migratie- en klimaatbeleid.

Ik wil dus het kamp van politici versterken dat op zoek gaat naar oplossingen voor maatschappelijke uitdagingen. Oplossingen die de bevolking geruststellen in plaats van angst aanjagen. Deze visie vind ik het meest uitgesproken en consequent terug in het programma van Groen. Ik kies dus voor Groen. En ik ga de volgende maanden zoveel mogelijk mensen overtuigen om dit ook te doen.

 

 

prev