Naar de rechter tegen aasgieren

Soms is het werk van de lange adem, maar af en toe kan ik echt trots zijn op onze resultaten. Neem de aasgierfondsen. Met 11.11.11 slaagden we er in om alle politieke partijen in België te overtuigen een wet te ontwerpen om de aasgierfondsen aan banden te leggen. Niet alleen voor mijzelf, ook voor België een resultaat om trots op te zijn.

Een aasgier is zo ongeveer het minst vlijende dier om mee vergeleken te worden. Toch is het een quasi perfecte metafoor voor wat aasgierfondsen uitspoken. Een aasgierfonds koopt uitstaande schulden van staten in moeilijkheden op. Wanneer het land er weer bovenop krabbelt, stuurt het fonds z’n deurwaarders om een monsterrendement te halen. Ze hebben geen economisch nut, maken monsterwinsten met hun aasgierpraktijken en richten tegelijkertijd grote schade aan in al bijzonder verzwakte landen.

Onze wetgeving tegen die aasgierfondsen is letterlijk een voorbeeld dat navolging verdient van andere landen. Dat is precies waar sommigen schrik voor hebben. Er werd hier en daar wat lacherig gedaan omdat het enkel in België gestemd werd. Maar wij wisten welke enorme tegenlobby er was vanuit de financiële sector.

Nu blijkt dat de schrik er goed in zit. NML Capital, de kampioen van de aasgierfondsen, klaagt de wet aan bij ons Grondwettelijk Hof. En het maakt duidelijk welke grote belangen er voor deze kleine elite van investeerders in rommel op het spel staan. Wel, wij vinden ook dat er veel op het spel staat: het algemeen belang van mensen in heel wat zwakke landen. En dus stellen we ons ook partij: 11.11.11 versus aasgierenkoning Paul Singer. Ik overdrijf, want strikt genomen stellen we ons gewoon naast de Belgische staat partij.

NML Capital heeft in veel landen z’n klauwen uitgeslagen. Eén zo’n land waar het kolossale winsten maakt is in Argentinië. Tijdens de militaire junta waren heel wat geldschieters bereid om geld te lenen aan het land, zonder daarbij al te veel vragen te stellen. Dat leidde tot aanhoudende financiële problemen. In 2001 ging het land ‘failliet’. Gelukkig wist het nadien met meer dan 90 procent van de schuldeisers een regeling te treffen. Dat was de enige kans om er, met zware inspanningen, bovenop te komen.

Eén van de schuldeisers die niet meestapten in de herschikking was NML Capital. Het aasgierfonds behoorde niet tot de oorspronkelijke investeerders. Het kocht voor een slordige 48 miljoen dollar oude schulden op. Volgens de Argentijnse regering waren die op dat moment zo’n 800 miljoen waard. NML wilde niet zomaar zijn geld terug: het fonds eiste twee miljard, inclusief verwijlinteresten. Qua rendement kan dat tellen.

Lang gaf Argentinië niet toe aan de aasgieren, maar het fonds trok naar een Amerikaanse rechter. In 2014 oordeelde die dat Argentinië NML en co moest terugbetalen, en wel snel. Het stortte Argentië prompt opnieuw in de afgrond. De schuldeisers die wel hadden meegewerkt aan de herschikking werden meegesleurd. Begin dit jaar sloot de nieuwe president Macri met het mes op de keel een dure deal. De aasgierfondsen, NML aan kop, zullen miljarden dollars opstrijken. De Argentijnen moeten daarvoor bloeden: de inflatie piekte en de Argentijnse peso kelderde. Argentinië moet op z’n beurt wetgeving tegen aasgierfondsen schrappen.

Hopelijk hoeft België dat laatste niet te doen. Om onze wetgeving te beschermen, staan we voor één keer we dus zij-aan-zij met onze overheid tegen deze praktijken. Als er enige gerechtigheid in deze wereld is, eten we als deze zaak voorbij is gebakken aasgier met een fris glaasje wijn.

prev
next